अनुतरीत चित्र


प्रतीक चाम्लिङ

जिन्दगी !
एउटा खाली क्यानभास
जहा बांच्नुको अनगिन्ती चित्रहरु
केरमट केरमेट भइरहन्छ
म क्यानभासमा
कूची, रङ्ग र पेन्सिलले
आफ्नै जिन्दगी उतार्नु चाहन्छु
तर
औलाहरु लरबराउछन्
उफ !
कुन विन्दु देखी शुरु गरु ?
जिन्दगीको चित्र कोर्न
हासो देखी ?
अहं !
हाँसो त घाम छायाँ हो
यसको आकृती छैन
आंशु देखी ?
अहँ !
आँशु त पानी हो
यसको आकार छैन
मिठो आकांक्षाहरु देखी ?
अहँ !
आकांक्षाहरु त सपना हो
सपनाको रङ्ग हुदैन ।
जसो तसो
चित्र कोर्छु मधुरो जिन्दगीको
जिन्दगी भरीको वेदना उतार्छु
चित्रमा म आफ्नै जिन्दगी दुख्छु
अहो !
दुखाईको कस्तो रङ्ग पोत्ने ?
कालो, सेतो, रातो, नीलो ?
अहँ !
वेदनाको रङ्ग हुन्न
आहत् पीडाहरुलाइ म
रङ्गीन रङ्गहरुले सजाउन चाहन्न ।
सोचमग्न म
अधुरो चित्र नियालीरहन्छु
रङ्गविहीन चित्र संगै
बेस्कन म दुख्छु
क्यानभासमा अनुतरित म
मेटिदिन्छु म आफैले
क्यानभास फेरी रित्तो हुदै जान्छ
म जस्तै खाली खाली हुदै जान्छ ।

हाल - हंगकंग

वुद्धका निर्मिमेष आँखाहरु


चन्द्र मादेन " आन्छन् "

थरीथरीका मिन्ने मोन्टाजहरु
जनताका आदेश उल्लङ्ग्याउनेहरु
कानुनको अपव्याख्या गर्ने वैरीहरु
निरंकुशिएर ढलिमलीमा रमाईरहन्छन् - १

निर्जिव मानवको लाशको सिनोहरु
कङ्गाल, चोक्टा हड्डी र छालाका होडवाजीमा
स्याल,व्वासा र गिद्धहरु
दुर्गन्धित वातावरणले होली खेलिरहन्छन् - २

छरपष्ट रगतको थेग्लासंगै
भयावह वारुदका मुस्लाहरु
अनिष्ट भयप्रद र त्रासयुक्त
क्रमैसंग प्रार्दुभाव निरन्तिरहन्छन् - ३

कुहिरो मण्डलसंगै टुहुरिएका अवोध वालकहरु
भोको नाङ्गो ख्याउटिएर सुकेका पेटहरु
कोमल हृदयमा करुणामय र मुकदर्शक भएर
अतिशयोक्ति निस्सासिएर वसिरहन्छन् - ४

निर्दोष निश्चल दारुणिक विम्वहरु
श्वास प्रश्वाससरि जिइएका अर्धसजिवहरु
कौतुहल आशाका त्यान्द्रोसंगै
अनवरत गतिमा तिरस्किरहन्छन् - ५

वलत्कृत निश्छल यौवनाहरु
रित्तो सिउदो वोक्ने विधुवाहरु
प्रताडित चित्कारित आवाजसंगै
उन्मुक्तिका निकासामा हतारीरहन्छन् - ६

रातको निस्पट निस्तब्धता जस्तै
अदृश्यिएका प्रमाणहरु
अनगिन्ति मस्तिष्कको क्यान्भासमा
अमिट र अजम्वरी भएर वसीरहन्छन् - ७

कलेटी परेका फुस्रा ओठहरु
दुर्दान्द घट्नासंगै थाकिएका निरासाहरु
समयको मानचित्रसंगै
अनगिन्ति आत्माहरु छटपटाइरहन्छन् - ८

जननी मातृत्वमाथि ध्वङ्स विध्वङ्स मचाउनेहरु
अहङकारको उन्मादले चुलिएका टाली नाइकेहरु
घात प्रतिघात र भयवाद निरन्तरताको
होडवाजीमा हिल्लीरहन्छन् - ९

डढेलो दन्किरहेको धुस्या फुस्या वस्तिहरु
लेक,बेसी,पाखा र पखेराहरु
अनि त्रासयुक्त मुटुका स्पन्दन् भित्र
मृदुभाषी मानव हृदयहरु केड्याउदछन् - १०

अपाङ्गीत,निरीह,असहाय र तिरस्कृतहरु
पिसिएका निमुखा उत्पिडितहरु
एउटा मानचित्र भूगोलको पार्खाइसंगै
क्षितिजको र्स्पर्श खोजिरहन्छन् - ११

थाहा छैन यसको निरन्तरता गन्तव्यहिन
अन्तरविहिन घट्नासंगै
मुकदर्शक वुद्धका निर्मिमेष आखाहरु
शान्तिको खोजिमा भौतरीरहन्छन् - १२

हाल - हंगकंग ,नेपाल - ताप्लेजुङ

"भोलिको मेरो नेपाल"


बि जे बान्तवा

भोली मेरो नेपाललाई लीलाम बिक्री
गरिरहेका हुनेछन, सबै नेताहरु मिली
त्यहाँ हर्षोउल्लाशको बातावरण हुनेछ
जता-ततै बम्-बारुदको झिलिमिली
नेताहरु एक-अर्कामा होडबाजी चल्नेछ
मेरो नेपाल आमाको लीलाम डलरमा हुनेछ
त्यहाँ एउटा जटिल समस्या आउनेछ, त्यहाँको जनताको
एकपटक सबै नेता मिली सोंच्छन तन्-मन लिएर
समस्याको समाधान यसरी निकल्नेछन
तिस- बत्तिस वटा क्रान्तिकारी त भैसके
अरु पनि थप चालिस पैतालिश बनाउँ
यहाँ जनतालाई पारीहल्लेन छन खाली
भोलिको नेपाल एउटा नाङ्गै नाच्नेको देश बन्नेछ
यहाँ ठुला-ठुला बम बारुदको खाना बन्नेछ
असली नसालु पेय पदार्थको भट्टी खोलिनेछ
भोलिको मेरो नेपाल यस्तै एउटा नेपाल हुनेछ
-
भोजपुर

तिम्रो आगमन

बि जे बान्तवा राइ

तिमी आयौ उज्यालो भयो मेरो जिबन,
चन्द्र-सुर्य बिनाको धर्तिझैं मेरो जिबनमा
नयाँ -नयाँ रोशनी लिएर आयौ
म्रितसरी जिउंदो लाश मेरो मनमा उमङ्ग ल्यायौ
चेतना बिहिन जिन्दगी यापन गरिरहेथे
खडेरिले पीडित मेरो हृदयमा हरियालिभै दियौ
कती विश्वासिलो तिम्रा नजरहरु हिमाल झैं अटल
कती मायालु छन तिम्रा मुस्कानहरु चाँदनी रातको चन्द्र झै
मलाई एक्लै छोडि अब कहीं नजाउ है
मृत्युको सन्देश आयो भने मलाई पहिला पठाउ है
तिमी बिनाको यो दुनियाँ, दुनियाँ हुन्न
तिमी बिनाको जिन्दगी म कल्पनासम्म गर्दिन
लाग्छ मलाई जहिले तहिले आँखामा सजाउ
तिमी जहाँ जान्छौ मलाई उतै लैजाउ
छ कि कतै हाम्रो दुनियाँ स्वर्ग भन्दा पनि टाढा
मेरो धद्कन तिमी, मेरो माया रखिदेउ तिम्रो मुटुमा गाढा

बुद्घ

विमल गुरुङ्ग

शास्त्रीय बुद्घ , बेकार, बेकार, बेकार, बेकार !
मलाई लाग्दैन
गेरुवस्त्रले
मान्छेलाई बाँधेको फलाम काट्न
हयाक्सोको काम गर्छ ।

धर्मले कुन मान्छेको घाउ निको पारेको छ !
विश्वको कुनै पनि धर्मले बादल चिरेको छैन
खुला आकाश हाम्रो आँखा अगाडि राखेको छैन
बादलबाट
आँखा हटाएको छ बरु, आँखा हटाएको छर्
धर्मः सिर्फमफिर्याको इन्जेक्सन !
बुद्घ ! सैनिक पोशाक लाउँछौ ??

स्वर्गीय विमल गुरुङ्ग
ठेगाना बुद्घ चौक, धरान-१८
जन्म कार्तिक १९, २०२८
मृत्यु बैशाख २४, २०४८ -बस दुर्घटनामा
कृति कविता संग्रह 'आगो बल्दैछ'

ठुली


इश्वर चाम्लिङ्ग

फक्रिसकेछौ ए ठुली बैशको फूलबारीमा
कस्तो अविरल चाह सबैको
मैले नि सुटुक्क चिहाए
कस्तो निरन्तर चाह यो
आज पो मैले चालपाए
फक्रिसकेछौ ए ठुली तिम्रो त्यो रातो साडीमा
कस्तो बान्कि यो बैशको
मैले नि सुटुक्क चिहाए।

लालीगुराँसको रङ्ग तिमीमा
चन्चलताको चंगा तिमीमा
तिमी मुस्कुराउदा झन चन्द्र तिमीमा
चम्किरहेछौ ए ठुली बैशालु ताराबारीमा
कस्तो सुगन्धित चमक तिम्रो
मैले नि सुगन्ध चालपाए
कस्तो अविरल चाह सबैको
बल्ल पो मैले चालपाए
फक्रिसकेछौ ए ठुली बैशको फूलबारीमा
कस्तो निरन्तर चाह यो
मैले नि सुटुक्क चिहाए

तिम्रो मुहारमा मधुर ज्योती
हेराइ नशालु आँखामा मोती
तिमी मुस्कुराउदै बोल्छौ जब, साङ्गीतिक सुर झै मिठो बोली
गुन्जिरहन्छौ ए ठुली सबैको मनमन्दिरमा
कस्तो सुमधुर झन्कार तिम्रो
मैले नि प्रेमालाप गाईरहे
कस्तो अविरल चाह सबैको
बल्ल पो मैले चालपाए
फक्रिसकेछौ ए ठुली बैशको फूलबारीमा
कस्तो निरन्तर चाह यो
मैले नि सुटुक्क चिहाए
कस्तो लालायित भईसके
मैले नि प्रेमालाप गाईरहे
मैले नि प्रेमालाप गाईरहे

बेलायत, फेब २ २००८

कलम गतिशिल हुनै पर्छ


नन्द घले

खै किन हो
आजकाल कलम सुस्ताए जस्तो छ
पौठेजोरी खेल्दै दिमागि यन्त्रलाई
मूर्त रुप दिन तम्सने कलम
थकाई मारी रहेछ
कलमको जागृतिमा नयाँ जोश ल्याउन
दिमागि यन्त्रलाई
हावाको झोक्काले नफर्फराए पछि
कलम् ,तरुणोभाशमा व्याख्यान कहाँ गर्दो रछ र ?
सम्वेदनशिल खोपडिका रक्त संचारलाई
सिमाना वारपार गर्दै
एउटै आशनबाट हुकुमी शासनको शंख
कहाँ बज्दो रहेछ र ?
त्यसैले
कलमलाई झकझक्याएर नब्यूँताए
ब्यक्ती ,समाज र देशलाई निल्ने
मुसोको रुप धारण गरी
यहाँ स्यालहरुले विगविगी मच्चाउने रहेछन
दूर्बल जनावरको सँगठित भिडलाई
डाइनोसर झैँ इतिहाँस् बनाउने रहेछन यहाँ
अब पनि कलमलाई दिमागले र
दिमागलाई मनले सम्बेदन बनाइएन भने
भोली यहाँ,
निर्धो ब्यक्ति, अशिक्षित समाज र गरीब देशलाई
भूरा माछा, ठूलो माछाको आहारा भए झैं
नाम निशाना नै नरहने गरी मेटाईदिन के बेर ?
कोही आँखा खोल्न प्रयास गर्ने समाजलाई
दिउँसै रात पारीदिन के बेर ?
त्यसै त, देशको सिमा रेखा वरपर सरी रहेछन
बलियाले निर्धालाई पेली रहने छन
निर्धाहरु कर्मको खेल हो भन्दै
भाग्यलाई सरापी रहने छन
त्यसैले ,
राष्ट्र र राष्ट्रीयता भत्काउने भूतात्मालाई परास्त गर्न
कलम अब चनाखो हुनै पर्छ
गोलीलाई माथ गर्ने शब्दका पररा छुट्नै पर्छ
अज्ञानताको पट्टी बाँधी अधेरो तिर धकेल्दिने
दुष्ट फटाहा षड्यन्त्रकारीलाई उजिल्याउनै पर्छ
त्यसैले , अब कलम गतिशिल हुनै पर्छ