नेपाली सपना र बिपना


बसन्त मोहन अधिकारी

आमा !
आज फेरी सपना देखें
तिमीलाई भैसिले लखेटेको
मध्यरातमा जुरुक्क उठेर
चैतन्यको बतिमा
चारैतिर हेरे
घरबाहिरका अर्नाहरुले खेद्दै रहेछन् ।

हो बाबु,
भो त्यो कुरा नगर
तिर्मो घरबास उठ्लार्
इज्यत मात्र होइन
प्राण चुडिएला
मेरो चाहना
तिर्मो गाँस, बास र कपास
र जीवन हो ।
मैले पनि भयङ्कर सपना देखेँ
गाँउघर, शहर मात्र होइन
प्रदेशमा पनि अैठनहरु आएर
तिर्मो गला थिचिरहेछन् ।

घरआँगनबाट
बल्ल तल्ल बाँचेका
मेरा सन्तानहरुलाई
कुबेर बन्ने होडमा
जिउँदो बलि दिदै
त्यो प्रदेशमा
कठ्ठै ! बाँच्नु न मर्नुको दोसाधमा
कठ्ठै ! बाँच्नु न मर्नुको दोसाधमा
सैतानहरुले
भेडा बाख्रा झै बेचिरहेछन् ।

आमाको ममता न हो
सहन नसकेर
रुदैँ सगरमाथा उक्लिएर
प्रदेश तिर चिहाए
कयौ सपुतहरुले
भाईबैनीहरुलाई
ममताले बाँधेको देखेँ
अँगालो हालेर राखेको देखेँ
त्यतिखेर
भावविहल भै आँखाबाट आँशु खस्यो
खुसि र हर्षो
धेरै भयो
यस्तो दृष्य नदेखेको ।

समयको अन्तरालमा
अनायासै,
त्रि्रो जस्तै सपना देखेँ
सपुतहरुलाई घरकै भैसिहरुले खेदिरहेछन् ।
हान्न र फाल्न सिंग उदाई रहेछन् ।
पापै पापले भरिएको धर्ती बिच
आधा रातमै उठेँ
पुकार गरे
हे जन्मदाता !
संसारका सृष्ट्रिकर्ता !
यो धर्तीमा
सत्यताको कर्म र कतर्ब्यमा
बाँच्न दिदैनौ भने
जन्म पनि नदेउँ
म सधै मेरा सन्तानहरु
अनाहकमा बली चढाउन चाहन्न ।
बली चढाउन चाहन्न ।

चितवन यूर्एइ

सत्य बोल्ने गल्ति गरेकोमा अकरनामा


प्रविन रार्इ जुमेली

मैले भनेकै थिएँ, समयको स्याल अति नै धूर्त छ
त्यसले यी ससाना बालक उपक्रमहरुलाई
लीला अर्थ्याइदिएको छ
भनेको थिएँ अझ, यो उचाइको आकाश पनि बित्था हो
हाम्रो अहँकार र गर्वका सगरमाथाहरु सबै
चकनाचुर बनाउनेछ एकदिन बित्नुको आँधी-बेह्रीले
तर भ्रमका पाहुनाहरु मानेनन्
उनीहरुले यो मिथ्याको सपनालाई नै साँचो भने
मेरो सत्यको झूट सुन्न रुचाँउदा रहेछन् पाहुनाहरु
हामी आफ्नो गीतसित रुँदा हाँस्दा रहेछन् पाहुनाहरु
समयकै उकील पात्रहरु र दोषी पात्रहरु
मलाई घेरेर उभिएका छन्
म मेरो कलमको प्रत्येक घर्षणसितै घट्दै गइरहन्छु
लेखिरहन्छु असत्यको कचहरीमा उभेर यो अकरनामा
यो कस्तो आधुनिकृत मल्टीप्लेक्स हो
जहाँ असत्य काया छ सत्य छाँया छ
कस्तो हो यो सपना/विपनाको सिनेमा
भोक जहाँ अशेष छ आत्मा पराया छ
मिथ्या, सत्य, गीत र प्रश्नहरु पनि
माया नै गन्छ तर सृष्टिको वैरागीले
भनें, म भुलिइनु पनि यसरी भ्रम नै है
भ्रम नै यी तमाम लोली-बोलीहरु
मान्दैनन् तर उनीहरु मेरा कुरा
लाग्छ यो नमान्नु पनि खेल नै मायाको
लेख्ने उपक्रम यो अकरनामा पनि खेल नैसत्य/
असत्य सबै खेल यो समय-छाँयाको॥

जिजीबिषाको लडाइँ


आचार्य प्रभा

ढुङ्गाको मन बोकेर पर्देशिएका हामी
बाध्यताको बन्धनले बाँधिएका छौं ,
भन्छन,
भन्नेहरु सजिलैसँग देशलाई भुल्यौ
पैसाको मोहमा फँस्यौ
त र..... त्यसो हैन,
केवल जिजीबिषाको लडाइँ लड्न मात्र
हामी पर्देशिएका छौं
किनकी आफ्नो भूमिको बाँझोपनको
रमिते मात्र भएर कहाँ हुन्छ हामीले ?
आफ्नी आमाको काखलाई बचाउन पनि त
केही जोरजाम गर्न पर्‍यो कसैले /
खै त हामीलाई त्यो अवसर ?
जो जती बाँचिरहेछन् आफ्नो देश भनेर
शायद..... सहिरहेकाछन् उनिहरुले पनि
बिवसता र आत्माग्लानिका प्रहारहरु ,
बितिरहेका होलान मनभरी
डर,त्रास,भयका पलहरु
तर बाध्यता हो उनिहरुको पनि
आफ्नै आमाको काखमा
असुरक्षित भोगाइहरु भोग्न
अनी मेरो देश भन्ने मोहमा फँस्न
तर...... हामी दुवै पक्ष नै
बिवसताको जंजिरमा बाँधिएका छौं /
एकातिर स्वाभिमानको फोस्रो नारा
छात्तिमा टाँसेर आफ्नै देशमा
पराइ बन्नु पर्ने बाध्यता छ भने
अर्कोतिर देशको माया मनभरी साँचेर
पराइभूमिमा छट्पटिनु पर्ने
बिवसता पनि छ ,
तर जो जहां होस्,
आफ्नी जननीको मायामा नै बिचलित छ
बस..... एउटै बाध्यता छ
सबैले जिजीबिषाको लडाइँको निम्ती
बाँच्नु छ ,जहा भएपनी जे भए पनि ।

(अमेरिका )

एउटा नक्षत्र झरेछ साहित्यकाशबाट


आचार्य प्रभा

म स्तब्ध बनें
त्यो शोकाकुल खबरले
साहित्यिक नभबाट एउटा स्रष्टारुपी तारा खसेछ
झापाली साहित्यकाशबाट ,
चम्की रहेका उज्ज्वल नक्षत्रलाई
कसरी कालो बादलले आफ्नो कालरात्री घुम्टोमा लुकाएछ /
म कामना गर्दछु वहाँको चिरशान्तीको
म प्रार्थना गर्दछु वहाँको प्रतिभाको दिर्घायुको
शरीर माटोमा मिल्यो त के भो ?
साहित्यरुपी सन्तानहरु जिवित नै छन
आत्मा पलायन भयो त के भो ?
श्रीजनाका डोबहरु बाटाभरि यत्रतत्र छन /
देह मर्यो रे वहाँको सदाकोलागि
कबिताहरु जिउँदो आत्मा बनेर गुन्जी रहनेछन ,
छायाँ बिलिन भयो रे सुन्यतामा
कथाहरु जिवित बनेर सल्बलाई रहनेछन
सबको मनमस्तिष्कमा /
हो म फेरि पनि भन्छु
एउटा देह पलायन भयो रे, आत्माले चिरनिन्द्रा रोज्यो रे
त र अजर,अमर बन्नेछ सदा
वहाँका साहित्यरूपी सन्तानहरु
सबका अन्तरात्माभित्र गुन्जिरहने छन
वहाँका भावनारूपी साहित्यका शब्दहरु
यसैले म चडाउदैछु वहाँलाई
श्रद्धान्जली स्वरूप सम्झनाका
यि शब्द सुमनहरु /
(आदर्णीय दाइ भवानी घिमिरेको सम्झनामा समर्पित कबिता )

नेताहरु


दिलिप योन्जन्

जुन बेला म
भिडहरु बीचमा छटपटिदै हतार हतार
कोलाहलबाट भाग्छु ...........निस्सासिदै.........
देख्छु त्यही भिड .............त्यही जमात
एउटै झन्डा ..................... एउटै माग
हातभरि बिरोधका ब्यानर बोकेर
ओठभरि गाली ..................... हातभरि ताली
नेता फुर्तीसँग भाषण गर्छ
राष्ट्र, राष्ट्रियता
गरिबी, शिक्षा
जाति, धर्म
रोजगारीको ब्यबस्था
भ्रष्टचारको खुल्ला बिरोध
म चुपचाप हेरिरहन्छु, टाढा बसेर एक्लै
त्यतिखेर मलाई यस्तो लाग्छ
भाडाको भेडा बाख्रा बटुलेर
केही नबुझ्ने अनपढलाई भेला पारेर
दिमाग खुस्केका नेताहरु कराइरहन्छन्
वल्लो गाँउको बिकास पल्लो गाँउमा
पुर्बको कुरा पस्चिममा
जनता झुक्याइरहन्छन्, झुक्याइरहन्छन्,
सधै एउटै भाषण, एउटै बिषय लिएर

अस्टिन, अमेरिका

च्याट कमेन्ट


स्यानु पाईजा

उ मलाई सधै, किन हो
कबितामा यौन मिसाउ भन्छ
यौन बिना को जिवन
कति निरस हुन्छ , यु नो
लामो लामो बहस गर्छ
मौका पायो कि भनिहाल्छ
तिम्रो कबिता पढेर मान्छे
भट्टमास धेरै खाए झै ठुस्स पर्छ
शोक प्रार्थाना जस्तै मन नखोली पढ्छ
मन्त्रिले शपथ खाए झै मनपरि पढछ
म उस्लाई चाहेर पनि भन्न सक्दिन
किन कि मेरा कबिताको पाठक
जस्ले मन नपरे पनि पढछ
म उस्को लागी आईटम सङ् जस्तै
आईटम शब्दले उत्ताउलो कबिता लेख्न सक्दिन
यौनका रसहरु शब्द भरि लिपेर
थुप्रैलाई एकैचोटि चिप्लाउनु सक्दिन
उ हिजो को अनलाईन मा भन्दैथ्यो
तिमि कहिल्यै सुध्रने भएनौ
फेरी बोरिङ कबिता
किन किन उस्लाई बोर गरेरै लेख्नु
मलाई लेख्नु को मजा थपिन्छ अचेल

म उस्लाई भन्छु प्राय
दोहरी रेस्टुरेन्ट पसेर फोहरी भयो रे
बियर र हुस्की मा पौडियो रे
कबितामा यौन टाँसिएर टुडाल भयो रे
उ पनि रिसैले जबाफ फर्काउछ
तिमीलाई के थाहा यौन को अर्थ
टुडालले नै नोवेल पुरूस्कार जित्यो ?

कृष्ण धारावासी को टुडाल ले ?
नोवेल पुरस्कार पायो मख्ख परेको होईन रे
“लोलिता” ले नोवेल पुरुस्कार जितेको हो
तिमी जस्ता लाई के थाहा ?
यस चोटी म केही नबोली
साईन आउट गर्छु
भोली पल्ट लेख्छु - सरी नेट डिसी भयो

पात्लेखेत-७, म्याग्दी

गीत


दिलिप योन्जन

बाचेको छुइन, तिमीलाई बिर्सी, नभन निस्ठुरी
तिम्रै यादमा, तडपेकोछु पल२, तस्बिर सम्हाली!

मरेर मात्रै, बिर्सन सक्छु, जिबन साथीलाई
हासेर एक्लाई, बाच्दिन प्रिय्, रुवाई तिमीलाई!

तिमी भरोसा, तिमी साहारा, जिन्दगी भरिलाई
सक्दिन बाच्न, तिमी बिना, ह्र्दय जलाई!

हासी खेली, बिताउला जिबन, माया साटेर
अमर प्रेम, छडेर जाउला, गए नि मरेर!

America