नयाँ बर्ष ०६७


सुनिता गिरी

शुभकामना नयाँ बर्षमा
स्वागत गर्दछु मुटु चहराएर दुखिरहे पनि
गाउँघर अनि आफन्तको माँझ बाट चोइटिएर,
बिरानो मुलुकमा समयको खुट्किलो उक्लिरहे पनि
अथाह आँशुको भेलहरु रोक्दै
पन्छाँउदै बाधा अड्चनका झाडीहरु
आकाशको कालो बादल पन्छाएर
हेर्न चाहन्छु शान्तिको परेवा उडिरहेको
शुभकामना नयाँबर्षमा
झोक्राएर मलिन चेहेरा,
थाकेर बिसाएका सुस्केराहरु रोक्दै
टोलाएर खोजिरहेका पाइलाहरुमा
पलेटी कसेर मन्द मुस्कानमा
शान्तिको लागि जप्दै गरेका उनै ज्ञानी मान्छे
खोजीरहेछु गौतम बुद्धलाइ शान्तिमन्त्र जपिरहेको
शुभकामना नयाँ बर्षमा

तेरोमेरोमा समय खर्चिदै,
नाराबाजीको बिगुल बिर्सेर
हामी नेपाली हाम्रो नेपाल
सगरमाथाको कसम खाँदै
ढाका टोपीमा ढलक्कै ढल्किएर
चैाबन्दी चोलीमा मसक्कै मस्किएर
स्वागत गर्दछु नयाँ बर्षको
युनलङ

गजल


दिव्य गिरी

कस्तै बलवान होस्, एक दिन गल्छ मान्छे
संसार छोडेर चीतामा हुर्हुरी बल्छ मान्छे ।

बाहिर बाहिर हाँसेको देखिन्छ ता पनि
मुढोझैँ सल्किएर भित्रभित्रै जल्छ मान्छे ।

स्वार्थी यो दुनियाँमा स्वार्थरहीत कोही छैन
मत्लव खातिर कोढीको पाउ मल्छ मान्छे ।

अवसर अवसरमा फाइदा लिन पल्केपछि
समय-समयमा आफ्नो रुप बदल्छ मान्छे ।

वैरी खोज्न टाढा जानु पर्दोरहेनछ मित्र !
आफन्तको छातीमा नै मुगी दल्छ मान्छे ।

कसैलाई गन्दैन, आफ्नो-आर्को कोहि भन्दैन
शक्तिको घमण्डले काँढा भएर फुल्छ मान्छे ।

धन, बल र शक्तिको तुजुक जब सकिन्छ
अनि पो चैतको आँधीमा रुखझैँ ढल्छ मान्छे ।

सेडा, त्रि.वि.वि., कीर्तिपुर

खरानी


प्रतीक चाम्लिङ्ग

उराठीलो गोधुली
अस्ताउनै लागेको घामको
मिहीन किरण
समुन्द्रको छाल संगै
डुब्दै र तैरन्दै
मधुरो टल्किरहेछ
मबाट फुत्केर निस्केको
चुरोटको धुवा
पर क्षितिजलाई ओझेलमा पार्दै
मेरै आंखाको सामुबाट
फुस्स फुस्स आकाशतिर उडिरहन्छ

बाच्नुका नियती
छोटिन्दै गरेको चुरोट
उडिरहेको धुवां
अस्ताई रहेको घाम ।

विहान
दिउसो
सांझ
फेरी रात
भनौ एउटा दिनको अन्त्य ।

घोरिएर आफैलाई सोध्छु
एउटा जन्म
एउटा मृत्यु
म आफैलाइै छाम्छु
मैले बांचेका जीवन
कति तीतो ?
सेकेण्ड सेकेण्ड मरेर
एउटा अहमता भित्र
भ्रम बांचिरहेछु
बाच्नु ...........
एउटा भ्रम
एउटा अहम
चुरोटबाट खरानी खस्छ
म खरानी खोस्रेर हेर्छु
जीवन र खरानीको रङ्ग
उस्तै उस्तै देख्छु ।

यो बर्ष हाम्रै हित बनेर आउनेछ


आचार्य प्रभा

बिस्म्रीतीको धुलोमा
पुरिँदै,धसिँदै
अनि कुना,कन्दरा र डाली डालीमा
लहराउँदै आयो भन्छन्
नयाँ बर्ष/
मनमष्तिस्कमा
बिझाउंदै,पोल्दै
अनि आँखा र अधरहरुमा
लोलाउँदै,मुस्काउँदै
सुसायो भन्छन्
नयाँ बर्ष /
खै त!अतितमा झै
उल्लास र उमंग
नयाँ बर्षको?
खै त!बिगतमा झै
हर्ष र खुशियाली
नव आगमनको?
हो सबै प्रश्नहरु
अनुत्तरित छन्
सबै जिज्ञासाहरु
मौन छन्
किन की हामी सबै
यसघडी मौनताको
छाँयाभित्र अल्मलिएकाछौं
त र पनि हामी
हौं,आशाबादी
यो बर्ष हाम्रै हित
बनेर आउनेछ,
यो समय हाम्रै जित
बनेर छाउनेछ।
पन्साउँ नकारात्मक
सोंचहरुलाई,
हटाउँ बैमनष्यताका
पर्खालहरुलाई,
गरौं न्वारान
आउने नयाँ शिशुको
राखौँ नाम
शान्ति र सद्भाव भनि /
पर्दैन गर्न स्वागत
फूलको हत्या गरेर
पर्दैन गाउन गीत
शुभकामना भनेर
गरौं चोखो आत्माले
भाव स्वच्छ पोखेर
मिलाउँ हातहरु
नयाँ बर्ष सुखद
होस् भनेर/
यही कामना गरौ
सबै मिलेर,
नयाँ भावना जगाउँ
नव बर्ष फलोस्,फुलोस
भनेर/

गजल


बिष्णु नन्द चाम्लिंग

मुटु बस्ने छाती मेरो उधारी दियौ किन
सजाएर राखेको थेँ बिगारी दियौ किन

तिमीलाई मुटु भरिभरिको माया दिएँ
आखिरिमा दिनु सम्म दिग्दारी दियौ किन

बिरहको ज्वाला उठ्दा आँसुले निभाउँथेँ
दिनरात रुवाई आँसु निखारी दियौ किन

मेरो गल्ति केभो भनी सोधे'थेँ तिमीलाई
बजार बीच मलाई हकारी दियौ किन

http://bishnunandacham.blogspot.com/
९ अप्रील २०१०

--
इन्द्रेणिपोखरि ३ खोटांग
हाल - हंग कंग
८५२-६३४०७०१४

नयाँ बर्षको शुभकामना- मनको जित


स्यानु पाईजा

हरेक बर्ष जस्तै नयाँ बर्ष आयो
शुभकामनाको लस्कर पनि आयो
शुभकामनाको लस्कर पनि फर्काईयो
मनले आफै सँग बिबाद गर्दछ
गतबर्षको बासलात माग्दछ
बेरुजु रोजुलशनहरु मा स्पस्टिकरण माग्छ
सबै कुरा सधै आबश्यक हुदैनन
म स्पस्टिकरण दिन्छु
म नयाँ रोजुलशन सुनाउछु
उ हाँस्छ-
शुरु गरेको घर सकेको छैन
नयाँ घर को जग खन्छ
उस्को ब्यँग्य प्रहार माथी
म तर्कहरु ले बचाउ गर्छु
झरि पर्दा खेरि हो छाता ओढ्ने
बिडो भएको बेला छाता किन ओढ्ने ?
प्रश्नहरुको ओईरो लाग्छ
जबाफ दिन सजिलो छैन
सिक्का छिराएर जुनसुकै नं मा फोन गरे जस्तै
बटन दबाएर एटिमबाट भएको पैसा निकाले जस्तै
जबाफ दिनु पनि उत्तिकै गाह्रो हुन्छ
जति एटिम मा जम्मा गरेको पैसा कमाउन
प्रश्न गर्नेलाई सजिलो हुन्छ
किन कि प्रश्न लामो हुदैनन
जवाफ प्रश्न जस्तै छोटो दिदा प्रष्ट हुदैन
प्रश्न तैयारी हुन्छन
जबाफ तैयारी हुदैनन
जति बलियो तर्कले मनलाई कम्जोर पारे पनि
कम्जोरी मेरो पनि थियो
आधा बनाईएका घर को छानो छाउनु पर्दथ्यो
अर्को नयाँ घर थाल्नु अघि
हुर्केको छोरालाई ड्ग्स बाट बचाउनु पर्दथ्यो
उस्ले ड्ग्स लिउनु अघि
तर म सोच्दथे- छोरा बिग्रियो
नयाँ छोरा जन्माउछु अनि ड्ग्स बाट जोगाउछु
यो मन सँगको बिबाद थियो
मनले जिते पनि मन म भित्र नै छ ।
मैले सोचे म भित्र को मनले जित्नु मैले जित्नु हो
यो साल पुरानो घर को छाना पुरा गर्नेछु
मेरो नयाँ साल को रोजुलशन
मनको सुन्नुस- मन सहि भन्छ
मन आफु भित्र छ र त्यहि मन भित्र
सन्सारको चित्र छ, धर्म र पाप को जड छ
समस्या र समधानको पोको छ ।
नयाँ साल सबैको सफल रहोस ।

स्वतन्त्रताको लागि आवाजहरु


टंक सम्वाहाम्फे

उठिरहेछन् हातहरु कस्सीएर मुठ्ठीमा आक्रोस
वालक देखि वृध्दासम्म
र उर्लिरहेछन् अनियन्त्रित खहरे खोला झै
स्वतन्त्रताको लागि आवाजहरु
वस्ति वस्ति,गाउँ गाउँ
गाउवस्तिवाट शहरतिर
वढ्दैछन् , सर्दैछन् क्रमश आवाजका भेलवाडीहरु
जहा असंख्यौ निरीहहरुको आवाज कुल्चेर
गुड्नेहरु गुडिरहेछन् आयातित गाडीहरु माथि
घुम्नेहरु घुमिरहेछन् आरामदायी कुर्सीहरु माथि
उड्नेहरु उडिरहेछन् रमिता हेर्दै हाम्रै शीर माथि
तर आवाजहरुको स्वतन्त्र वेग लिएर
शहर पस्ने प्रतिनिधी आवाज
सपनाको मोहमा फसेर
भूलिदिन्छ गाउवस्तिका सुकोमल आवाजहरु
अनि ज्यु र हजुरीयामा
शीर निहुर्याउछ भुस्याहा कुकुरले पूच्छर तल पारे झैं
नयाँ ठाउको मादकताले गन्तव्य विर्सेर
भौतारीन्छ वटुवाले वाटो भुले झैं
र रमिते वन्छ
शहरको कुनै उद्यानमा गाडिएको निर्जीव मुर्ति झैं
यस्तै छ यहाँ भूतकालवाट वग्दै आएको
वर्तमान इतिहास
अव इतिहास कसरी भविष्यमा लेखिनेछ त्यो थाहा छैन
तर एक पेट र एक जीन्दगीको लागि
जीउदै मर्ने मान्छेहरुलार्इ
इतिहास भन्दा भोकोपेटको महत्व धेरै हुन्छ
आवाजहरु यसरी नै आवाजवाट हराउदै गए पछि
उठिरहेछन् हातहरु कस्सीएर मुठ्ठीमा आक्रोस
वालक देखि वृध्दासम्म
र उर्लिरहेछन् अनियन्त्रित खहरे खोला झै
स्वतन्त्रताको लागि आवाजहरु

हरदम यसरी नै इमान्दार आवाजहरुको विश्वास लुट्दै
भन्छन् गाउवाट शहर पस्नेहरु
अव इतिहास आवाजहरुको हातले आवाजहरु कै लेखिने छ
तर इतिहासको लेखनी सुरुआत हुदा
युध्दका सामग्रीहरु थोपरीन्छन् हाम्रा हातहरुमा
या भोक,शोक र रोगहरु
कल्पना गर्नुहोस आफै
कसरी लेख्न सक्छ यी हातहरुले साचो इतिहास ?
वाच्नुको लडाइमा समस्याले धावा वोलिसहेको वेला
इतिहास समाधान वन्दैन त्यसवेला
अलिकति सपनाको चारो छरीदिएर
अलिकति इतिहासको चर्चा गरीदिएर
त्यसको अभिमानमा
व्यर्थै फस्दै आएकाछौ युगौ देखि प्रलोभनमा
जस्ले फुकाएका छौ विस्तारै कस्सिएका मुठ्ठीहरु
र भुल्दै गएका छौ दृढ संकल्पहरु
लगाम विनाको समय घोडा हाकेर
शहर पसेका घोडचढीहरु
एकाएक भीडहरुमा विलाए पछि
फसेका छौ त्यसै त्यसै अन्योलको भुमरीमा
दिशाविहीन वनेकाछन् गतिशील हाम्रा लक्ष्यहरु
त्यसैले आफ्नो भाग्यको फैसला आफै गर्न
उठिरहेछन् हातहरु कस्सीएर मुठ्ठीमा आक्रोस
वालक देखि वृध्दासम्म
र उर्लिरहेछन् अनियन्त्रित खहरे खोला झै
स्वतन्त्रताको लागि आवाजहरु