गजल


दिव्य गिरी

सधैं तिम्रो फोटो हेरी बसिरछु
दिनरात चिठी पढी बसिरछु ।

न दिनमा भोक, न रातमा न्रि्रा
तिमी आउने दिन गनी बसिरछु ।

देख्दैनन् कोही हृदयको घाउ
तिम्रै पिरतीमा जली बसिरछु ।

टाढाको मायाले मलाई रुवायो
त्यै माया जालमा परी बसिरछु ।

मंसीर २८, २०६७

गजल


आचार्य प्रभा

( अनुराधा प्रती समर्पित गजल )

शाहसको आसुँ झार्न सिकायौ अनुराधा तिमीले
राहतको पूल तार्न सिकायौ अनुराधा तिमीले ।

ममत्वको भिक्षा बाँड्न लगाइ मनबाटै यसरी
कलेजीको माया सार्न सिकायौ अनुराधा तिमीले ।

हिंडेकीथ्यौ कछुवाको चालमा गन्तब्यमा पुग्न नै
कहिल्यै नि हुन्न हार्न सिकायौ अनुराधा तिमीले ।

नारीहरु बन्दछन् नि अतिनै कोमल र कम्जोड
मनलाई हुन्न मार्न सिकायौ अनुराधा तिमीले ।

सहनशिल भइे नारी जातको बन्नु पर्छ प्रतीक
सह्रिदयी मन पार्न सिकायौ अनुराधा तिमीले ।

रचना -११ /२२ /२०१०

प्रतियोगी कविलाई सुझाव


निर्भीक रार्इ

(खेलकुदको जस्तो कविताको प्रतियोगिता नहुने)

पुरस्कार थाप्ने अवसर मिल्न त परै जावोस्
वाचन गर्ने मौकाको आसले पनि
कविता प्रतियोगितामा तिमीले कविता नभिडाउनु ।
निर्णायक मण्डलको आँखाहरुले
कमसेकम एक खेप पिइदिने आसले प्रतियोगितामा
कविता भिडाउनु सम्म ठीकै हुने ।
किनकि निर्णायक मण्डलमा
ति म्रो नाता वा चिनारु नहुन सक्ने ।
त्यस्तै तिम्रो कवितामा
देश दुखेको र बलात्कृत भएको,
भूगोल मिचिएको, हिमालको हिम्मत,पहाडको पहरा,
तरार्इको त्राण (ह ह,प प, त त मिलाइएको शब्दचयन),
जिजीविषा, आमा, सपना, अलिकति, नीलो,
टाँग्नु, अनुवाद हुनु, युद्घ, वा बुद्घ शब्दहरु नभए
निर्णायक मण्डलको धुरन्धर आँखाहरुले
तिम्रो कविता नरुचाइने ।
किनकि निर्णायक मण्डलको प्रकाण्ड कविहरु
लामा र पुरोहितझैँ पूर्वाग्रही र परम्परावादी हुनाले
प्रयोग र परिवर्तन उन्मुख ति म्रो कविता
उनीहरुको नजरमा तिरस्कृत हुने ।

२०६७ भदौ, मनमैजु, काठमाण्डू ।
जन्मथलो - नेपालेडाँडा, भोजपुर
पेसा - स्वतन्त्र अध्ययन र लेखन ।

सनाखत


बिमल गिरी

अतित भन्नु मात्र हो
समय त बगिरहेछ
निरन्तर
अनौठो अनुभुति
बर्तमानको थालनीमा आएर
बगेको नदी फर्कदैन
समयले पर्खदैन
एक धर्सो गल्तिहरुमा
बिगतका काला भित्ताहरुमा
सनाखत हुन्छ
बलौटे यात्रा
पछ्यौरी ओडेर ।
निर्दयी नबन
तिम्रो उत्पिणन बुझ्छु म
जहाँ तिमीले
तिम्रा सबै अनुभुतिहरु
सम्पूर्ण आभास
अर्पण गरिरहेछौ
हार्दिक बनेर
इतिहास रचिरहेछौ
प्रलय तस्तै आधी बनेर ।
अन्तरद्वन्द कठाङ्री रहेछन
खुम्ची रहेछन
अनी
फैली रहेछन
मुटु निचोर्ने हातहहरु
निर्धक्क
सुक्का दिक्दारी पातहरु
झ्याङ्गिरहेछन
हुत्याइदिन मनलाग्छ
लहरालाई जरैबाट।
आयु नाप्ने
मापडण्ड भए
नापी सक्थ्यौहोला
मन्त्रहरुले मुक्तिदिन सक्तैनौ
शान्तिकामी हातहरुले
समयानुकुल
कालो रातमा
आतंक उदाउन सक्छ
बिसङ्गतिको
शोक गीत सहित
समबेदना तिमीलाई।

ब्रसेल्स,बेल्जियम

विजयोत्सव

दीपेन्द्र के.सी.

फाँटभरि सुलीहरु छरेर
फैलिएको गन्ध,
असीमित कुखुराका;
सुँघेर ह्वाँस्स
अनौठो मादमा,
उर्लिएका हुँइयाहरु
झर्दैछन शहरमा ।
परिवर्तनका झण्डाहरुले छोपिदै
छिर्छन चोक, गल्लीहरुमा
घोकाइएका नाराहरु उराल्दै
उफ्रीन्छन्, वजारिन्छन्, थचारिन्छन
लगाउदै गोलचक्कर
तिनै गल्लीहरुमा ।
लडाउदै शालिकहरु
कोपर्दै अक्षरहरु
घोच्दै इतिहासका आत्माहरु
वजार्दै लाठीहरु
डकाउदै वारुदहरु
विजयोत्सव मनाउछन्
अरुले छोडिदिएको खाली मैदानमा ।।
काला रँग पोतेर
सम्झौताका पानाहरुमा
एकपटक पनि
एकपटक पनि
नखोजी आफनो हस्ताक्षर
तिनै पानाहरुमा
घनघोर भाषणका शव्दहरुले
भ्रमको विजयोत्सव मनाउदैछन
अरुले छोडिदिएको त्यही खाली मैदानमा । ।

वागलुड. हाल, लुभेन, बेल्जियम

गजल


सूर्यविक्रम याक्खा

तिमीबाट टाढा हुदा भेट्न मन लाग्छ ,
मिलनको मिठो माया देख्न मन लाग्छ ।

क्षितिज टोलाई हेर्छु तिमी छौ कि भनी ,
सम्झी तिम्रो आंगनीमा टेक्न मन लाग्छ ।

रहर होईन वाध्यताले वांधे पछि ,
टाढा भयो पिरतीमा छेक्न मन लाग्छ ।

(मोरङ)
हाल - साउदीअरब विश्व नेपाली साहित्य महासंघ उपाध्यक्ष
,

प्रवासी जीवन


प्रेम पाख्रीन

फुले होलान सयपत्री र गदावरी
दसैंलाई स्वागत गर्न
आफ्नो भने थालइसकेको छ
खुशीका पालुवहाँरु मर्न ।।

बसेका होलान सबै नेपाली
टिका र कानमा जमारा सिउरेर
आफु भने बस्दैछु प्रबाशमा
गह भरी आँशु झार्दै निहुरिएर

बगैँचाका फुल निरास भए होलान
कस्ले पनि नटिपेको देखेर
डुबे होलान फुल शोक्मा
आफुलाई हेर्दै रोएको देखेर ।।

कती बनाउं आँशु को पोखरी
बिताउदै प्रबशी जिबन
एकान्तमा झनै एक्लै हुँदा
चर्किएर आउँछ यो मन ।

कसरी भेट्ने तिमीलाई आमा
उपाय छ र कहाँ
सुख नै सुखले बेरोस तिमीलाई
घुम्दै जाँदा पुग्छौ जहाँ ।

आकाशको तारा चम्केर के भो
आफ्नो निभेको छ मनको दियो
सपनिमा आएर बोले पनि
तिमीलाई भेटेको भान हुन्थ्यो ।।

कुदेको छ रावा खोला
कोशीमा मिसिएर बग्न
कहिले जुर्छ आमा मेरो
तिमीलाई भेट्ने लग्न ।।

हाँसेर बस आमा तिमी
म संधै बस्छु रोएर
बिहान उठी पूजा गर्छु
आँशुले मुख धोएर ।