मेहेर्बुङ


सरोज पङ्हाङ्गो

एक टुक्क्रा थाङ्ना टिपेर
काला रौहरु छोप्दै
मध्य रात नभनी
कसैले देखिहाल्छ कि - 'भन्ने डरले'
हस्याङ फस्याङ गर्दै
घर पस्न लगेकी
बलत्कारीत स्वास्नी
लोग्नेसामु -के पुग्न मात्र लगेकी थि
फेरी बलत्कार भै ऊ
आफ्नै लोग्ने र
लोग्ने भनाउदाको
दुई - चार जना साथीहरुबाट
तै पनि थकित देखिन्न ऊ
बरु आक्रोसमा -
गुप्ताङ्गका आला रगतहरु
निधरका ताता पसिनाहरुमा घोलेर
छरपस्टिएका कपालहरु हल्लाउदै
चिम्टे माटोको डल्लाहरु टिपेर
युद्द गर्न तम्तयार देखिन्छे
अधिनायकबादी बुर्जुवा बोकाहरु माझ
पुरनो हिसाब किताब
चुक्ता गर्ने सुरमा
आसक्त - मेहेर्बुङ

आत्मनिर्णय र
स्वायतताको निम्ती
सधैं सधैं, मसँग ।

(मेहेर्बुङ पुर्बी नेपालको तेह्र्थुम जिल्ला, जल्जले- १ मा पर्ने एउटा सानो गाउँ जहाँ मेरो जन्म भएको थियो )

2 comments:

S B Tamare said...

nice blog and beautiful poem.i really appreciate your poems are superb.

apjase kanchha said...

saroj ji first time ho swabhimani awaj pa6i padna pako poem timro ..really appriciate..nice poem yar..Hepen(apjase kanchha)