कविता कुसुम - कविताहरु

गजल

सूर्यविक्रम याक्खा

अब मेरो देशमा वुद्व चाहियो
पात्तीले चोखो पार्ने शुद्व चाहियो ।

देशको विकाश रोजगार दिने ,
एउटा शमशेर जुद्व चाहियो ।

अब मेरो देशमा वुद्व चाहियो .........
कुर्सी ताक्ने ,खुट्टा तान्ने प्रथा रहे ,

फेरी दशवर्षे जनयुद्व चाहियो ।
अब मेरो देशमा वुद्व चाहियो
पात्तीले चोखो पार्ने शुद्व चाहियो ।

मिति - २०१० / ०६ / २२

स्यानु पाईजा

माने भन्ज्याङबाट ओरालो वाटो
गन्तब्यको क्षितिज धमिलो देखिन्थ्यो
तोक्माले अडाएका भारिहरु भित्र
खोई के छन ? के थाहा
उ त भरिया न हो
निस्तो सपनालाई रंगिन आकार
बजार पसेको बेला रंगिन मेला
हिजो मैले भन्ने गर्दथे
म मेरो कुरा सनेर कान्छी फुपु
यो केटाले गरि खान्न भन्नु हुथ्यो
लाहुरेले गाउँ बन्ने भए
मेरो गाउँमा पुरै एक गोर्खा पल्टन छ
गाउँ बन्नु पर्ने नि ?
किन गाउँ झन रित्तो छ ?
पैसाले गाउँ,देश बन्ने भए
हरेक दिन कति पैसा नेपाल भित्रिन्छ
यस्तो गाँउ के हरेर बस्नु
पैसा बोकेर गाँउनै बसाई सर्दछ
यहि बसौ भन्दा...............
स्वास्नी छोरा-छोरीले दु:ख पाउछ भन्थिन
क्रान्ती गर्नु भन्दा गाह्रो हुन्छ
आफु भित्रको शान्ती चिन्नु
शान्ती कहाँ छ ?
अचेल उनिलाई
एक किलो आलुको भाउले तर्साउछ
चार मुन्टो रायोले रायो बारी सम्झाउछ
महिनै पछि खस्ने बम
घरको किराया र स्कुलको फिले सताउछ
केटाकेटी के सिक्दैछन चिन्ताले सताउछ
म कान्छी फुपुले भने जस्तै गरि खान थालेको छु

पात्लेखेत-७, म्याग्दी

भोका उडुस

सूर्यविक्रम याक्खा

चेप्सो टाँसीएका ,फनफनी घुम्दै ,
गाँऊ,वस्ति-वस्तिहरुमा ,
ओछयानको चोसा-चोसामा ,
चाहारिएर ,सुटुकै वसे छ ,
ति भोका उडुसहरु ...,
कोही चिच्याउदै कार्पेट र
भित्ता-भित्तामा दगुरी रहे ।
कोही गुजुल्टीएर वसिरहे ,
मानव रुपी गन्ध , पाउन साथ
छरिए ,सशंस्त्र , भोको प्यास मेटाउन ,
भोका उडुसहरु ......।
रगत चुस्न पल्केका
शहरको अलिसान माथि
पुटुस ढाडिएर ,
छक्का दाऊ कुरिरहे ...,।
ति भोका उडुसहरु ..............!!

जान्न त्यागी देशलाई...

भानेन्द्रकुमार सम्बाहाङ्फे

जान्न त्यागी देशलाई, बैगुनी बनेर
गरी बदनाम् देशको, कपूत बनेर
पिइ बाँच्छु पानी बरु, यहीँ नै रमेर ।

चौतारी पाटी द्यौराली, माथि छ हिमाल
क्या राम्रो हेर नाचेको, डाँफे र मुनाल
र्स्वर्ग झैँ देश लत्याइ, जान्न त्यो मुग्लान
महान् छ मेरो यो देश, मामुली नठान ।

हरियो पहाड् क्या राम्रो, गुराँस फुलेर
गण्डकी कोशी कर्णाली, बग्दछन् खुलेरर्
उर्वरभूमि तरार्इ, अन्नको भण्डार
सुनौला बाला धानको, फल्दछ अपार ।

पिएर पानी यहीँको, भएँ म जवान
देशको सेवा गर्नुछ, अधम बन्दिन
विशाल मेरो नेपाल, शान्तिको मुहान
त्यसैले जान्न छोडेर, बुद्धको निशान ।

काठमाण्डौ ।
२०६६/०१/२६

नाटकभित्रको नाटक

सूर्यविक्रम याक्खा

लेखिए कविताहरु , तिम्रै नाऊमा चढाएर ,
संयोग पछि वियोगको ,नाटकभित्रको नाटक खेलाएर !
म वीर , वुद्व जन्मेको ,
म शान्तिलाई ,
सिमाना पारी हस्तक्षेप गरिन्दै छ ।
मेरो शिर सगरमाथा ,रैरहे पनि ,
देश भित्र-भित्रै ,लुछाचुडी गर्दै छ ।
मरेका स्यालहरु , जुरमुराउदै.........., ।
नाटकको पात्र भई , नाटक भित्र नाटक देखाउदै छ ।
कसैलाई डर धम्की दिएर ,तर्साउन खोज्छ ,
कसैलाई ललिपप दिएर ,फकाउन खोज्छ ,
मेरो वुद्वलाई तल्लो गाँऊमा देखाऊन खोज्छ ।
मेरो देश ,मेरो नेपाल ,
प्रान्तिय राज्यहरुमा ............., ।
विकाशको निम्ति ,
खोसिएको थालीको निम्ति ,
आगोको मुस्लो संगै ,
धुवा ,धुलोमा मुछिएर ,
सडक-गल्ली ,चोकहरु तातिन्दै छ !
मेरो सिमाना लुटिन्दां ..............,
चुप-चाप छन ।
नाटकभित्रको पात्रहरु ,नाटक देखाएर ......., !!

मिति - २०१० / ०६ / २०